เวลา 7 นาฬิกา 47 นาที ของวันที่ 20 สิงหาคม

แม่เข้ามาปลุกแล้วบอกว่า "เปตอง วุ้ปปี้ตายแล้วนะลูก"

ทั้งๆ ที่นอนไม่พอ แต่เราก้อตื่นทันที

แล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่างเพื่อไปดูให้เห็นกับตาว่าสิ่งที่แม่พูดเปงเรื่องจิง

ลงมาข้างล่าง แม่บอกว่า มะเช้ามันมาเรียก แม่เลยปล่อยมันออกไปแล้วก้อขึ้นไปอาบน้าม

โดยที่แม่ลืมไปว่า ประตูรั้วที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ เจ้าวุปปี้มันรอดออกไปได้

มันโดนหมาเชี้ยๆ ตัวนึงกัด ยามวิ่งมากดกริ่งตอนที่เหงมันกำลังชัก

เราจะออกไปหามัน พี่สาวเข้ามาบอก "กำลังฝังอยุ่ ตรงโน้น อย่าเข้าไปนะ เด๋วสองตัวนี้มันตาม"

เราแว๊ดกลับไป "ตรงโน้น!! นอกบ้าน!!"

เราเริ่มร้องไห้ พี่สาวร้องด้วยแล้วบอกเหตุผลที่ต้องให้วุปปี้อยุ่นอกบ้าน

"บ้านกำลังทำอยุ่ ไว้ในบ้านไม่ได้ เด๋วสองตัวนั้นมันขุด อยากให้มันหลับสบายๆ"

"เราไม่ได้เหงแม้กระทั่งศพ"

นึกทบทวนในสิ่งที่พี่พูดมันก้อจิง บ้านกำลังต่อเติม สนามหญ้ารอบบ้านที่เคยมี ก้อเหลือแค่หน้าบ้าน

ของก่อสร้างก้อเต็มสนาม ถ้าฝังมะลึกพอ สองตัวที่เหลือต้องขุดแน่

ถึงจะเข้าใจว่าทำไม แต่ก้อรุสึกแย่อยุ่ดี

ก้อแค่อยากให้มันนอนอยุ่ในบ้าน อยากให้มันอยุ่ใกล้ๆ แค่นั้นเอง

วุปปี้เปงหมาตัวเเรกที่เราซื้อ เราเลี้ยง คอยป้อนนม ป้อนน้ำ

รับผิดชอบทุกอย่างเวลาที่มันทำบ้านสกปรก

มันอยุ่กับเรามา 7 ปี

ทุกคนในบ้านจะเรียกมันว่า "ไอลูกชาย"

ตอนเช้าๆ มันมักจะไปเกาประตูห้องนอน

บางทีถ้าเปิดประตูไว้ มันจะมาเกาะเตียง เลียมือ เลียเท้า ให้เราตื่น

 เวลามันจะนอนก้อต้องนอนหนุนหมอน หรือไม่ก้ออะไรก้อได้ที่มันหนุนได้

ไม่เว้นแม้แต่ตัก และก้อเท้าของเรา

คืนก่อนยังพูดขำๆ กะพวกพี่ๆ อยุ่เลย "ถ้าวุปปี้มันไม่อยุ่ จะเปงยังไงน้า"

ก้อคิดๆ กัน "คงเหงาเนอะ ไม่มีไอลุกชายวิ่งไปวิ่งมาในบ้าน"

แตอนนั้นก้อไม่คิดอะไร ก้อขำๆ ไป

แต่ตอนนี้ รุ้สึกแล้วล่ะว่ามันเปงยังไง ต่อจากนี้ไป....

ไม่มีหมาตัวน้อยคอยเดินตาม ไม่มีหมาตัวน้อยมาคอยเอาคางเกยตัก

ไม่มีหมาตัวน้อยให้เราชวนเต้นรำ ไม่มีหมาตัวน้อยคอยปลุกตอนเช้า

ไม่มีหมาตัวน้อยคอยดีใจเวลาที่เรากลับบ้าน ไม่มีหมาตัวน้อยคอยกระดิกรอเวลาที่เราตื่นนอน

ไม่มี.... ไม่มีวุปปี้แล้ว ไม่มีไอลูกชายอีกแล้ว

"เสียใจ ร้องไห้" บ้ามั้ย??

หมาตาย นั้งร้องไห้กันทั้งบ้าน บ้าเนอะ

"แต่กุกับครอบครัว ยอมเปงคนบ้า ใครจะคิดไงก้อช่างแม่ง มึงไม่ใช่กุ มึงไม่รุ้"

โกดพี่ที่มะให้วุปปี้อยุ่ในบ้าน โกดแม่ที่ปล่อยมันออกไปโดยไม่ดู

โกดตัวเองที่ไม่ยอมตื่นเช้ามาอยุ่กับมัน โกดวุปปี้ที่รอดรั้วออกไป

โกดไอหมาเชี้ยตัวนั้น ที่มันกัดหมากุตาย

ยิ่งรุว่า หมากุตายยังไงกุยิ่งโกด พี่บอกว่า "มันตาค้าง เบิกกว้าง ตัวแข็ง"

ไม่มีเลือด เลยซักหยด

ถ้าไม่ช้ำใน กระดุกหักทิ้มข้างใน มันก้อต้องตกใจจนชัก เชี้ย!!

ถ้ามันเพิ่งจะกัด เพิ่งจะหาเรื่องหมากุเปงครั้งแรก กุจะไม่ว่าเลย

แต่ไอเชี้ยนี่ ชอบหาเรื่องกัดหมากุ หลายทีแระ แม่งอยุ่หน้าหมุ่บ้าน กัดหมากุไม่พอ

ยังเสือกเข้าไปกัดหมาในหมู่บ้านด้วย แม่ง ไอหมาเวร

กุก้อรุ้นะเว่ย ว่าแม่งเปงแค่หมา อย่าไปอะไรกันมันมาก ใครๆ ก้อพูดอย่างนั้น

"แต่ตัวที่ตาย มันไม่ใช่แค่หมา มันเปงสมาชิกของบ้านกุ"

กุบอกแล้ว มึงไม่ใช่กุ มึงไม่รุ้

แม่บอก "มันไปสบายแล้วลูก"

ก้อรุ้ แต่มันก้อทำใจไม่ได้อยุ่ดี เข้าใจพี่แฟ้ม "ที่สุด" ก้อตอนนี้

คนรักหมาเหมือนกัน ย่อมเข้าใจว่าทำไม?

วุปปี้ อยู่นอกบ้านคงเหงาใช่มั้ย ชั้นบอกเค้าให้แล้วว่าให้แกเข้าบ้านได้

ชั้นรุ้ว่าแกเหงา ไม่มีแกอยุ่เปงเพื่อนเวลาชั้นเล่นคอมดึกๆ ชั้นก้อเหงาเหมือนกัน

มาอยุ่เปงเพื่อนชั้นนะ ตอนเช้าไปปลุกชั้นเหมือนที่แกเคยทำด้วยนะ

"ทุกคนรักแกนะ"

"หลับให้สบายนะ ไอลูกชายของชั้น"

*หน้านี้ไม่มีพีเอส.*  

 เปตองรีเทิร์นนนนน โย่วๆ น้องเปกลับมาแร้วคร่า ^^

คิดถึง MSN และ Lady-66 โคตรๆ เยยยยย

วันนี้ขออัพเปงมหากาพย์เลยแระกัล ย้อนไปตั้งแต่สิ้นเดือนที่แล้ว

   รับน้-ง

ไปรับน้-ง (ต้องเซนเซอร์ เด๋วโดนแบน 55) ที่แสนปาล์ม รีสอร์ท กำแพงแสน 

ไปถึงก๊ะโดนว๊ากกก กรี๊ดดด โคตรจะเครียด น้ำตาแทบไหล แต่มะไหล

มาไหลอีตอนที่พี่ปี 2 ต้องกินข้าวเหลือของน้องปี 1

มะใช่ไรหรอก ก๊ะไอพี่ปี 2 ที่นั่งกินอยุ่หน้ากุคือ "เทอ" นั่นเอง - -

เหงเทอทำท่าจะอ้วกแล้วรู้สึกแย่โคตรๆ กินไปไอไป ช้านแทบขาดจาย น้ามตาไหลเลยกรุ T_T

การแสดง ฮาชิบบบ ชอบหมดเลย ทุกชั้นปีเลย เหงเทอทำบ้าทำบออาไรมะรุ 55 เขินแทนว่ะ

ก๊ะรุ้นะ ว่า ติ๊งต๊องปันยาอ่อนอ่ะ แต่มะคิดว่าเทอจะเปงได้มากขนาดนี้ กร๊ากกก

ชอบเว่อๆ รุตัวอีกที กุกรี๊ดไปซะลั่น - - อายว่ะ แสดดด

ตอนบายศรี เกือบร้องไห้ตอนที่พี่รี่ผูกให้ ซึ้งอ่ะ แต่กุกลั้นไว้ได้ ฮ่าๆ ม่ายร้องเว่ย ม่ายร้อง

แต่ซักพักเฮียท็อป (คุนพี่เทคสุดหล่อ...แหวะ) เดินมาหา

ปกติน้องต้องเดินไปหาพี่ใช่มะล่ะ แต่นี่เฮียเดินมาหากุ น้ามตาเริ่มคลอเบ้า

แต่พอเฮียท็อปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบสายสิญจน์ (ถูกป่ะวะ - -) ออกมา

เท่านั้นล่ะ กุร้องไห้เลย ซึ้งว่ะ เฮียเก็บไว้เพื่อจะมาผูกให้เรา เดินมาหาเราเลยนะ แง้ๆๆ

วันกลับตอนเค้ารอดๆ ซุ้ม - - มะใช่ดิ รอดไรวะ มือพี่ๆ อ่ะ นั่นแหละ

พอออกมาได้ พี่รี่ดึงเราไปกอด น้ามตาไหลเลย (อีกแร้ว) มันซึ้งนะเว่ย T_T

ก้อกลับมาถึงโดยสวัสดิภาพ มาถึงก้อนอนอย่างเดียวเลยกรุ หลับเปงตาย - -

  ^^ Sad Movie ^^

รับน้องผ่านไป ถึงเวลาทวงสันยา ก่อนไปคุยทอสับกัน สันยากันไว้ว่าจะไปดู Sad movie ด้วยกาน อิอิ

ทีแรกโคตรจะน้อยใจ ทำไม เทอ ไม่พูดถึงสันยาวะ ลืมหรอเว่ยเปิดใจก๊ะเขียนให้ใครก๊ะมะรุ  นอยแดกกานไป

แต่แล้วในที่สุด วันถัดมา เทอ ทอมา กริ๊งๆ "อยุ่ไหน ไปดุหนังป่าว" กรี๊ดดดดด

แต่วันนั้นกุอยุ่สยามกะอั๋น กะยศ เลยมะได้ไป แอบเซ็งเล็กน้อย

วันรุ่งขึ้น กินข้าวกะเทอที่ปาร์ค ^^ แล้วก้อดูเทอเล่นบาส อิอิ ตลกดีอ่ะ เหมือนเด็กเลย ทำท่ายังกะลิงแน่ะ

วันต่อมา เทอ ทอมา กริ๊งๆๆ "มีเรียนป่าว ไปดูหนังกัน" กรี๊ดดดดด ดีจายจังงงง ^^

เทอมารับ แล้วก้อไปกัน จองตั๋ว แล้วก๊ะไปกิน swensen's กาน อิอิ Happy Happy

ก๊ะดุหนัง ดุไปดุมานางเอกแม่งโรคจิตเหมือนเราเลย ตามถ่ายรุปพระเอกทุกกิริยา ทุกสถานการณ์ 555

นางเอกมันคิดในใจตอนเจอพระเอก "อย่ายิ้มได้มั้ย เด๋วใจละลาย"

แล้วก้อมีเสียงดังมาจากคนข้างๆ "คุ้นๆ นะ" 555

ก๊ะแหงล่ะ ชั้นเคยพุดกะเทอนี่ยะ

ดูเส็ดก้อกลับ ม. และก๊ะไปช้อปปิ้ง เดินแรดกันต่อ อิอิ  

   รับปริญญา

พี่บัณฑิต รับปริญญาแย้ว เย้ๆ เฮียเราก๊ะรับด้วยเหมือนกาน ดีจายๆ

เค้านัดกันที่คนะตีสี่ครึ่ง แต่กุตื่นมะไหว เลยไปกะอิแพรตอนเที่ยงครึ่ง - - ดีจิงๆ

ไปถึงก้อโทรหาเฮียติ่ง แต่ยังมะออกจากหอประชุมกุเลยเดินไปหาแม่เฮียติ่ง (ซึ้งก้อคือป้ากุนั่นเอง - -)

เดินไปกะพี่เป้ ก้อถ่ายรุปๆ แล้วก้อกลับมาหาเฮีย ตัดผมแล้วหล่อขึ้นเปงกองเลยวุ้ย

เฮียทักคำแรก "มีไรปิดบังเรารึป่าววววว" - - ก๊ะงงตั้งนาน มารุทีหลังว่าแอบอ่านสเปซเรา -*-

ก้อบูมๆ บูมจนคอแห้งแล้วก้อมากวนตีนพี่เขียวต่อ หนุกโคตรๆ 555

พอเส็ดก๊ะไปหาไรกินกะคุนพี่เทคสุดหล่อ เฮียท็อปนั่นเอง (หล่อตรงไหนวะ 55)

ไปกินมะตะบะทะเล อาหย่อยยยย แล้วก้อกลับ ม. กาน

แล้วก้อไปเดินช้อปปิ้งกะอิเชาวน์ จากนั้นก๊ะไปโต้รุ่ง ให้พี่มัทจังติว SW 111

กลับมาห้องตกใจชิบหาย ยามขอขึ้นมาตรวจอะไรบนห้องกุ

ถามว่ามีไร เค้าก้อบอกไม่มีไรค่ะ จะขอเช็คดุเฉยๆ

แล้วเจ้าหน้าที่คนนึงก้อหลุดบอกกุว่า "อ่อ ไม่มีไรค่ะ พอดีเค้าเหงมีคนหายเข้าไปในห้องน้อง"

เฮ้ยยยย โคตรหลอนอ่ะ ใครปีนเข้ามาวะ เค้าก้อเช็คๆ ดุทุกห้อง เปิดตู้เสื้อผ้า น่ากลัวแสด

แต่แล้วมันก้อมะมีไร เท่านั้นล่ะ กุก้อยิ่งหลอนเลยคับ คนน่ะมะกลัวกลัว แต่กกลัวว่าจะมะใช่คนอ่ะดิ อ่ะจึ๋ยยยส์

กุก้อนั่งอ่านหนังสือแป๊บนึง แล้วก้อนอน กว่าจะหลับได้ สวดมนต์มะรุกี่รอบต่อกี่รอบ - -

   Exam

วันสอบก้อเครียดอยุ่นะ มันเปงการสอบครั้งแรกในชีวิตมหา'ลัย อ่ะ กดดันเว่อๆ

สอบ TH เส็ดก้อออกมาติว SW 111 กัน เครียดชิบหาย คะแนนแม่งแพงเกิ๊น

ข้อล่ะ 25 คะแนน ถ้ากุทำมะได้ ก้อจบกัน - -

เหงข้อสอบปุ๊บ แว๊บแรกเลย ไมมันง่ายจังวะ แต่พอทำจิงๆ ห่า กุจะเอาอะไรมาเขียนดีวะ - -

แต่แล้วมานก้อผ่านไปด้วยดี ก้อเขียนๆ ไป เขียนไปให้หมดเท่าที่กุรู้ แล้วมันก้อผ่านปายยยย 

+++หนังมัน Sad movie แต่ทำไมเรา So Happy จังงงง

+++ดีใจน้า ที่เทอใช้สายทอสับที่ทำให้อ่า อิอิ

+++HBD อิเชาวน์แห่น กะอิมิ้นแรดด้วย

+++พี่รี่ อย่าเครียดน้า รุเป่า เปงห่วงพี่รี่น้า

+++เฮียท้อปรู้ตัวเป่าว่า ขับรถได้หน้าอ้วกมาก 555 ขอบคุนสำหรับทุกอย่างนะคะ คุนพี่เทคสุดหล่อ ^^

+++ขอบคุนพี่เทค ตี้ ด้วยน้า ที่เปงส้วมให้ตอนเปนอย 55

+++ขอบคุนพี่ปัดมากๆ ถึงมากที่สุด ถ้าพี่ปัดมะหลอกเปไปปาร์ควันนั้น+ไม่ชวนเปไปกินข้าวนะ เปก๊ะคงมะเจอเค้า 

       และมันก้อจะม่ายมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแน่นอนล่ะ อิอิ ขอบคุนค้าบ

+++ขอบคุนพี่จูนด้วยน้า ^^

+++ขอบคุนพี่มัทมากๆ นะคะ ถ้ามะได้พี่มัทนะเปตายแน่ๆ Get "A" เด๋วพาไปเลี้ยง MK นะ

+++พี่แฟ้ม ต่อไปนี้เปจะไม่งอนพี่แฟ้มแล้ว รีกพี่แฟ้มน้า รุ้เป่า 5555

+++เฮียติ่ง congratulation น้า อย่าลืมพาน้องสาวคนสวยคนนี้ไปหม่ำข้าวด้วย 55

+++พี่เขียว ต้องทำใจที่หน้าตาดีม่ายเท่า ติ่งตะวันหน้าตาดีกะน้องเปตองสุดสวยนะ ฮ่าๆ ต้องเข้าใจนะ มันคนล่ะตระกูลกัน กร๊ากกก

+++อิแพร ร๊ากมึงน้า

+++ที่ขาดไม่ได้ ขอบคุนพี่เฟิร์สค่ะ จุ๊บๆ ^^

+++สุดท้ายแล้ว หลับให้สบายนะเป๊ปซี่

+++Sorry ที่อัพยาวไปหน่อยนะคะ อยากอ่าน Topic ก้ออ่านน้า อ่านไม่หมดไม่ว่ากันคับ แต่เม้นด้วย ม่ายง้านเปงหมี - -

DialUp Internet Providers